edebiyat

Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi 
Neydi çekip kendine, beni bağlayan 
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan 
Elleri ta içimde o dev miydi 
  
Etime bir alev değmişcesine 
Nasıl da yakardı öptügü zaman 
Bir su gibi akıp gitti avuçlarımdan 
Yorgunum şimdi bin yıl sevmişçesine 
  
Hani o yalnız benim olan gül, kırmızı 
Gozlerimin önünde açılan sonsuz bahçe 
Hani, o var olmalarımız öpüştükçe 
O delice sürdürmeler yaşantımızı 
  
Hiç doymamak oysa, tene, kokuya, aşka 
Sarıldıkca güçlenmek, bütünlenmek 
Kudurmuş arzularla zamanı yenmek 
Ve en kuytularda buluşmak korka korka 
  
Kimi gün utanmak otlardan, çimenlerden 
Kimi gece mıhlamak gölgemizi duvara 
Varmak icin o sevgiyle açılmış kollara 
Apansız düsmek yükseklerde bir yerden 
  
Oydu işte alıştığım, özlediğim şimdi de 
Sevgice bir tutku, aşkımsı bir yakınlık 
Avunmak... Kırık dökük anılarla artık 
Kimbilir? o geceler yaşanmadı belki de